Archief - Pagina 18 van 21 - Recht op de stad

Rechter geeft toestemming voor sloop Tweebosbuurt

Op 14 april 2021

De rechter heeft gisteren in het kort geding bepaald dat Vestia en de gemeente mogen beginnen met de sloop. Het kort geding was aangespannen door de overgebleven bewoners van de Tweebosbuurt tegen de sloop van leegstaande woningen, uit vrees dat zij in een onleefbare buurt zouden komen te wonen. Bovendien loopt er nog een rechtszaak over de huuropzegging, die in eerste aanleg in het voordeel van de bewoners is beslist. De rechter zei gisteren dat Vestia voldoende maatregelen zal treffen om overlast te voorkomen.

Er wonen momenteel nog een honderdtal huishoudens in de Tweebosbuurt. Een deel daarvan is in afwachting van het hoger beroep in de rechtszaak die Vestia aanspande tegen bewoners die niet weg willen. Daarover zijn vier rechtszaken gevoerd. In drie van die rechtszaken heeft de rechter bepaald dat Vestia onvoldoende heeft gemotiveerd waarom de bewoners weg moeten en dat de huren niet mochten worden ontbonden. Het hoger beroep dient naar verwachting pas eind dit jaar. Ruim voor die tijd zullen de bewoners al in een half afgebroken buurt wonen.

Aanvulling 15/4

Het symbool van de strijd, de 81-jarige Grarda Pelger, geeft ’t op. ‘Het gaat gewoon niet meer’. Artikel in het Algemeen Dagblad.

Verzet tegen onteigening bewoners Veldstraat

Door rechtopdestad

Op 13 april 2021

In Protest

Bewoners in de Veldstraat moeten weg uit hun woning en straat, omdat de gemeente en Havensteder de 14 koop- en huurwoningen wil vervangen door 11 huurwoningen in het middensegment. Vandaag gaat bewoner Abdelouafid Moussa tegen het bestemmingsplan in beroep bij de Raad van State. Het AD schreef erover:

De veelbesproken onteigening van koopwoningen in de Fazantstraat in de Rotterdamse wijk Carnisse ging eind vorig jaar na een geruchtmakende hoorzitting niet door. Dat betekent niet dat andere woningeigenaren in de stad niets meer te vrezen hebben. In de Veldstraat heeft de gemeenteraad wel ingestemd met een bestemmingsplan dat tot verontwaardiging van de huiseigenaren leidt en tot het verlies van hun woning.
Moussa stelde onder meer voor om samen met de corporatie op te trekken en de woning te renoveren dan wel de bestaande bewoners de kans te bieden om een nieuw pand te bouwen in samenwerking met Havensteder. De corporatie ging daar niet op in, onder meer omdat de nieuwe huizen in de vrije huursector komen en het niet de bedoeling is dat er nog particulier huizenbezit is.
Voor Gwen van Eijk van het initiatief ‘Recht op de stad’ moet wat in de Veldstraat gebeurt een wake-up-call zijn voor andere Rotterdammers. ,,Het gaat niet alleen om sociale huurwoningen die worden gesloopt, maar ook nog steeds om koopwoningen’’, zegt ze. ,,En net als in de Fazantstraat dreigde, zijn hier mensen met middeninkomens de dupe.’’

Recht op de stad pleit voor zeggenschap voor bewoners. Als er volgens de gemeente of de woningcorporatie gesloopt moet worden, dan moet dat in in samenspraak met bewoners en met de nodige waarborgen. Bewoners die dat willen moeten kunnen terugkeren naar een gelijkwaardige woning. Alleen op deze manier kunnen bewoners hun wettelijk recht op zeggenschap effectief uitoefenen.

Lees het hele AD-artikel hier: Abdelouafid en zijn buren in de Veldstraat vrezen de sloopkogel: ‘Al maanden stress’.

Lees op onze website meer over de Veldstraat en over de Fazantstraat, waar sloop niet doorging.

Wooncoöperaties verdienen een plek in het regeerakkoord

Door rechtopdestad

Op 12 april 2021

In Beleid

Cooplink, het kennisplatform voor wooncoöperaties, doet een oproep aan de informateur om in het regeerakkoord ruimte te geven aan wooncoöperaties. De oproep is ondertekend door 58 wooncoöperatieven uit het hele land, waaronder Het Rotterdams Woongenootschap en Bewonersvereniging Zelfbeheer hoek Teilingerstraat, beide mede-initiatiefnemers van Recht op de stad.

Deze oproep sluit aan bij het voorstel van Recht op de stad in ‘Het betere plan voor wonen‘ over wooncoöperaties (zie onder punt 2 over ‘zeggenschap’ en punt 4 over ‘bouwprogramma’). Initiatieven van bewoners moeten ruimte krijgen, naast woningcorporaties en de markt, om woningen te bouwen en/of te beheren. In ons plan dringen we erop aan dat de gemeente daarvoor de juiste voorwaarden schept.

Tot nu werpt het Rotterdams beleid belemmeringen op voor het realiseren van zulke projecten. Het plan van het Rotterdams Woongenootschap om op de plek van Odeon te bouwen liep na drie jaar spaak, de Unie Van en Voor de Wielewaalers hebben hun plan voor Tuindorp Wielewaal nooit serieus kunnen bespreken met Woonstad en de gemeente, en de nieuw opgerichte wooncoöperatie de Unie Van en Voor de Tweebossers krijgt door corporatie Vestia eveneens geen ruimte om hun plannen te erkennen (hierover zijn recent Tweede Kamervragen gesteld aan de minister). Landelijke regelgeving kan ervoor zorgen dat wooncoöperaties een serieuze plek in het Rotterdamse woonbeleid krijgen.

Zeggenschap én oplossing voor woningnood

Volgens oud-politicus Adri Duivesteijn, die meeschreef aan de oproep van Cooplink, is het “tijd dat er in het woonbeleid ruimte ontstaat voor initiatieven van onderop. Wooncoöperatieven kunnen een wezenlijke bijdrage leveren aan de oplossing van de problemen op de woningmarkt.”

Concreet wordt in de oproep een voorstel voor een passage in het regeerakkoord gedaan:

Bewoners die collectief willen voorzien in hun eigen manier van wonen, moeten hiertoe de kans krijgen. De wooncoöperatie is het geëigende middel, want ze draagt bij aan het gezond maken van de woningmarkt in Nederland. Binnen de woningwet worden ter stimulering van wooncoöperaties belemmeringen weggenomen; wordt een nationaal stimuleringsfonds voor wooncoöperaties in het leven geroepen dat de financieringsdrempel voor initiatieven wegneemt; worden gemeenten aangespoord locaties onder passende condities aan te bieden; krijgen woningcorporaties prestatieverplichtingen opgelegd om wooncoöperaties inkoop en huur te faciliteren en wordt een structurele kennisdeling voor en onder wooncoöperaties verzekerd.

Kijken: gesprek bij AIR over het betere plan voor wonen

Door rechtopdestad

Op 9 april 2021

In Algemeen

Op donderdagavond zond het Architectuur Instituut Rotterdam (AIR) het gesprek met Recht op de stad uit over onze ‘alternatieve woonvisie’. Het gesprek is terug te kijken via YouTube.

Gespreksleider Bas van der Pol ging in gesprek met initiatiefnemers Mustapha Eaisaouiyen en Gwen van Eijk over het betere plan voor wonen in Rotterdam (lees het hier). Verder sprak hij met mede-initiatiefnemer en stedenbouwkundige André Ouwehand en Bart Kesselaar, directeur strategie bij woningcorporatie Havensteder, over de sociale woningvoorraad en de rol van woningcorporaties in het woonbeleid. In het derde deel over zeggenschap voor bewoners gingen Jurrian Arnold, stedenbouwkundige bij de Open Kaart, Joan Nunnely, voorzitter van Social Impact by Design, in gesprek met Elizabeth Poot, mede-initiatiefnemer van Recht op de stad die als stedenbouwkundige in het verleden betrokken was bij de stadsvernieuwing in Rotterdam. Zij vertellen vanuit hun eigen ervaring meer over participatieve stadsprojecten.

Het gesprek is de aftrap van een reeks colleges van AIR over de wooncrisis. Lees hier meer.

Op radio Rijnmond: “De stad begint bij de bewoners”

Door rechtopdestad

Op 7 april 2021

In In het nieuws

Mede-initiatiefnemer Arie Lengkeek – ook initiatiefnemer van het Rotterdams Woongenootschap – was woensdagochtend bij radio Rijnmond te horen over Recht op de stad:

“Je ziet dat het woonbeleid ertoe leidt dat de stad duurder wordt en woningen in Rotterdam kleiner worden. Als initiatiefnemer kun je in deze stad moeilijker nieuwbouw realiseren. Daar staat dan naast dat er tal van plekken zijn waar mensen uit hun woningen worden gezet, omdat er nieuwbouw moet plaatsvinden. Precies ook weer op de condities voor de markt. Je ziet dat de gemeente Rotterdam vertrouwt op de kracht van de markt, wat voor een deel ook logisch is. Het leidt wel tot een aantal uitwassen, maar ook tot de situatie waarbij je bewoners niet de kans geeft om aan de stad te bouwen. Je zou zeggen dat de stad begint bij de bewoners.
“Wat je ziet is dat er met Recht op de stad nu één actiegroep uit meerdere actiegroepen is ontstaan. Je ziet verschillende mensen en initiatiefnemers in verzet komen. Zij hebben elkaar gevonden en gezegd dat ze de handen ineen moeten slaan. Ze moeten ervoor zorgen dat ze richting de verkiezingen een lobby gaan voeren voor een ander woonbeleid, waarin een aantal punten aangereikt kan worden dat gaat om inclusievere en rechtvaardigere vorm van het woonbeleid.
“Eén van de belangrijkere punten daarbij is dat je ziet dat in de afgelopen periode de wijze waarop het zeggenschap van bewoners is uitgekleed, richting al dit soort processen en de wijze waarop coöperaties en de gemeente ingrepen in de stad doen. We zeggen dat er een bewonersstatuut moet komen. In Amsterdam, Den Haag en Utrecht zijn die er al. De eerste stap is al gezet om dit ook in Rotterdam te organiseren. Laten we dat richting de verkiezingen dat als een lobby doen. Daarna hopen we dat dit wordt opgepakt en serieus wordt uitgebouwd.

Luister bij RTV Rijnmond het hele gesprek terug.

Tijdelijk huren: bewuste keuze of pure noodzaak?

Door rechtopdestad

Op 6 april 2021

In Beleid, Protest

Een bewoner die momenteel antikraak woont stuurde een brief aan wethouder Kurvers en CDA-raadslid Christine Eskes, naar aanleiding van een gemeenteraadsvergadering waarin gezegd werd dat bewoners nu eenmaal zelf kiezen voor deze tijdelijke vorm van wonen.

Inmiddels zo’n tien jaar geleden woonde ik in een mooi appartement dat voor mij, vanwege niet stabiel inkomen, te duur werd en toen ben ik gaan kijken naar een alternatieve oplossing. Al vrij snel kwam ik terecht bij Ad Hoc waar ik een heel mooi huis kreeg aangeboden op basis van antikraak midden in het centrum. En dat voor slechts 180 euro per maand!

De selectieprocedure was toen nog redelijk streng en een vereiste was destijds dat je een backup-huis had, waar je eventueel op kon terugvallen als er na opzegging niet direct een doorplaatsing mogelijk was. Voor mij was het geen optie om naar mijn moeder terug te gaan en door het overlijden van mijn vader en het niet hebben van broers en/of zussen, was een backup-huis voor mij een uitdaging.

Ik heb toen een stacaravan gekocht op een gezellige camping, waar ik heel het jaar mocht verblijven en dat werd mijn backup-huis. Ik was erg blij met deze creatieve oplossing en dit alles was toen zeker een bewuste keus!

Na een flinke zomer klussen in en rondom m’n caravan, had ik er een prachtig plekje van gemaakt waar ik, en zo ook m’n moeder en vrienden, heel erg hebben genoten! Helaas kreeg mijn moeder een inzakkingsfractuur en was ze ook niet meer welkom bij mijn stiefvader, waarna ik haar voor drie maanden in huis heb genomen (met toestemming van Ad Hoc). Gelukkig heb ik, destijds voor haar (met veel pijn en moeite) via een particuliere verhuurder een fantastisch huisje voor haar kunnen vinden. Wat was ze blij en dat als cadeautje voor haar 70ste verjaardag!

Niet veel later sloeg het noodlot toe. Nadat ik haar heel de ochtend niet te pakken kreeg en snel van mijn woning naar haar was gekomen, vond ik haar op de vloer in de woonkamer, ze leefde in ieder geval nog! Maar ze was gevallen en haar heup was gebroken, ze had heel de nacht op de koude vloer gelegen! Na opname in het ziekenhuis en operatie aan haar heup, constateerden de doktoren dat zij borstkanker had en er meerdere complicaties waren. Haar mentale staat was ook een stuk slechter als dat ik eerder had gedacht en heb toen geen moment getwijfeld om bij haar in te trekken om voor haar te zorgen, ook een bewuste keuze!

In het begin had ik nog niet de intentie om definitief bij haar te gaan wonen, maar al vrij snel besloot ik dit wel te doen en heb ik mijn huis bij Ad Hoc opgezegd en heb (met pijn in m’n hart) mijn stacaravan verkocht. Drie hele zware maar ook hele mooie jaren volgden. In het begin, na een heupoperatie, was mijn moeder nog vrij zelfstandig en mobiel, later bedlegerig en in een rolstoel, maar we gingen iedere dag lekker even naar buiten en genieten van al het moois in het park en van elkaar.

Eind september 2016 kreeg zij heftige pijn in haar buik, waardoor we direct naar het ziekenhuis zijn gegaan en ze daar te horen kreeg dat ze de volgende dag niet zou halen omdat, door een verstopping, haar darm was gescheurd en zij door ontlasting een bloedvergiftiging had opgelopen.

De volgende ochtend heeft ze gelukkig nog wel gehaald en wonderbaarlijk ging het steeds iets beter, we zijn vanuit het ziekenhuis verhuisd naar een prachtige hospice, waar we samen een mooie kamer hebben gekregen en ik, tot haar overlijden in november 2016, ook logeerde.

Na haar overlijden heb ik geprobeerd in het huisje van mijn moeder te blijven – ik stond hier net niet lang genoeg ingeschreven om medehuurder te kunnen zijn maar ik mocht van de verhuurder toch blijven. Wel op voorwaarde dat ik opnieuw (de reeds betaalde) 1500 euro waarborgsom ging betalen en ook werd direct de huur met 100 euro verhoogd.

Na hier toch akkoord mee te zijn gegaan, kwam het volgende: een lekkage vanuit mijn douche die zo erg was dat het halletje bij de toilet eronder elke keer onder water stond na het douchen. Ik heb er meerdere meldingen van gedaan en heb uiteindelijk een half jaar met vuilniszakken op de wanden moeten douchen. Na nog een paar struggle-momenten, heb ik uiteindelijk besloten de handdoek in de ring te gooien en een andere woning te gaan zoeken.

Dit bleek echter niet zo makkelijk meer!

Via Woonnet Rijnmond (waar ik nu vier en een half jaar sta ingeschreven) was geen optie, omdat ik met mijn reacties ergens ver op de lijst, op de 100/200/300e plek eindigde, afhankelijk of het een woning betrof in Schiedam, Rotterdam of Spijkenisse.

Via makelaars lukte het ook niet op korte termijn en uit noodzaak heb ik mij toen weer bij Ad Hoc gemeld, in de hoop dat zij iets voor mij konden betekenen. Redelijk snel kreeg ik van hun een mooie woning aangeboden op Rotterdam Zuid op basis van tijdelijke verhuur. Het project zou op den duur gesloopt gaan worden maar dat was voorlopig niet aan de orde. Ik werkte destijds fulltime in de horeca (zo ik altijd heb gedaan, ook tijdens het zorgen voor mijn moeder), op dat moment op de Kop van Zuid. Dus deze woning kwam voor mij echt als een cadeautje. Eindelijk een beetje rust om alles een plekje te geven na een paar heftige jaren.

Omdat ik uiteraard van tevoren wist dat dit voor tijdelijk was, ben ik altijd blijven reageren op woningen via Woonnet Rijnmond, maar tevergeefs. Nog steeds ergens ver in de 100/200/300 met mijn reacties, afhankelijk of het een woning betrof in Schiedam, Rotterdam of Spijkenisse.

Na zo’n twee en een half jaar liep dit project langzaam op zijn eind en werd de noodzaak een andere woning te vinden steeds groter. Ik heb alles op alles gezet om een geschikte woning te vinden via alle mogelijke kanalen. Zoveel bezichtigingen gehad (waar ik vaak met velen was, allemaal wanhopig op zoek naar een huis) en evenveel afwijzingen. Zoveel woningen worden aangeboden voor een huurprijs van 575 euro, waar echter een vereiste salarisvoorwaarde aan hangt van vier keer de maandhuur?! Ik heb een hele goede, vaste fulltime baan (niet meer in de horeca) maar zelfs met mijn salaris is dit niet haalbaar!

Omdat ik mijn woning uit moest vanwege sloop en het niet haalbaar is geweest om in ruim een half jaar (eigenlijk vier en een half jaar) een normale sociale huurwoning te krijgen, ben ik uiteindelijk weer, uit pure noodzaak, bij leegstandbeheer uitgekomen. Ik heb echt weer geluk gehad omdat zelfs in leegstandland het heel karig is momenteel met woonaanbod (ja ook daar heerst woningnood!!!).

Sinds september 2020 woon ik weer antikraak in een prachtig huisje via Alvast in de Tweebosbuurt op Rotterdam Zuid. Afgelopen donderdag brak mijn hart toen ik een mail van Alvast ontving, dat mijn contract wordt beëindigd per 1 mei 2021. Dit omdat Vestia wil beginnen met de leegkomende woningen te ontmantelen en dichtzetten, in voorbereiding op sloopfase 2 (wat zeker 1 mei nog niet van start kan gaan omdat er onder andere direct boven mij nog vaste huurders zitten, maar goed, hierover heb ik u een andere brief gestuurd).

Ik heb nog geen oplossing voor na 1 mei. Alvast hoopt mij op tijd een vervangende woning aan te kunnen bieden. Het inmiddels bekende rondje makelaars bellen en reageren via iedere kanaal op sociale huurwoningen is ook weer van start gegaan en dan maar hopen dat iemand of iets je het geluk gunt om maar niet op straat te komen te staan!

Even ‘een lang verhaal kort’ gaat niet meer op in dezen, maar ik wil jullie hiermee wel de ogen laten openen en op het hart drukken dat het wonen op basis van tijdelijke huur en antikraak zo’n tien jaar geleden nog een bewuste keus was, maar de afgelopen jaren PURE NOODZAAK is geworden!!!

—

De brief is op verzoek van de bewoner geanonimiseerd.

Jan: “We leven hier toch niet in Rusland?”

Door Roland Huguenin

Op 5 april 2021

In Verhalen van Rotterdammers

In de serie ‘Wonen in blessuretijd – verhalen van Rotterdammers’ interviewen we bewoners over hun persoonlijke wooncrisis. Deze keer Jan (59) uit Wielewaal.

Toen mijn ouders noodgedwongen moesten stoppen met varen op de binnenvaart en voorgoed aan wal gingen, zijn ze met 11 kinderen in Wielewaal gaan wonen. De laatste twee kinderen zijn in dit huis geboren, waaronder ikzelf als de allerjongste.

Tuindorp Wielewaal was een geweldige wijk om in op te groeien. Er woonden heel veel kinderen. Vanaf het moment dat ik kon lopen speelde ik buiten. Mijn vader was jarenlang vrijwilliger bij de speeltuinvereniging naast ons huis. Daar was ik heel vaak te vinden. Voor de jeugd was er elke woensdag en zaterdag wel iets te doen in de wijk. Er werden allerlei wedstrijden georganiseerd zoals rolschaatsen, wielrennen en rolschaatsijshockey op het basketbalveldje.

Nadat mijn vader was overleden en al mijn broers en zussen het huis uit waren, ben ik bij mijn moeder blijven wonen. Er was genoeg ruimte. Toen zij kleiner ging wonen kon ik in dit huis blijven. Riene trok bij mij in en we kregen drie kinderen. De vader van Riene heeft een jaar bij ons ingewoond, inclusief een half jaar palliatieve zorg.
Mijn dochter is student geneeskunde. Omdat er geen betaalbare woonruimte beschikbaar is, woont zij noodgedwongen antikraak in Wielewaal. Ook mijn jongste zoon is op zoek naar een eigen plekje, maar met de huidige woningnood is dat niet gemakkelijk.

Na jarenlang te hebben gehuurd, kon ik dit huis kopen. Dat deed ik vanuit de gedachte dat ik hier oud zou gaan worden. Voor mij is het wrang dat er vijf jaar later plannen werden gemaakt voor een grootschalige herstructurering van deze wijk.

Er werden inspraaksessies voor de bewoners georganiseerd. Ik had er het volste vertrouwen in dat er naar onze wensen zou worden geluisterd. Wij kregen alle ruimte om onze ideeën te uiten, maar die werden niet opgepakt en kwamen nooit in de plannen terecht. Er werd meebewogen zonder dat er werd meegegaan.

Uiteindelijk kwam het afschuwelijke plan op tafel om de wijk te maken zoals Woonstad en de gemeente dat nu voor ogen staat. De wijk wordt volgepropt met huur- en koopwoningen in het midden- en hoge segment. Het sociale huur- en koopsegment speelt daarin nauwelijks een rol van betekenis. Dat vind ik zo laag.

Ik ben heel erg kwaad geworden. Vanuit die woede ben ik in verzet gekomen, met de vraag of het tij nog kon worden gekeerd. Samen met buurtgenoot Wil de Ben heb ik een eigen nieuwbouwplan bedacht. Daarbij hebben wij de hulp ingeroepen van adviseurs op het gebied van ontwerp, bouw, financiering en recht. De leden van dat expertteam zijn zich zeer betrokken gaan voelen bij de realisatie van ons eigen nieuwbouwplan, omdat zij weten dat het goed en vooruitstrevend is.

Het plan ligt al acht jaar op de plank. Het is uitvoerig beschreven in een bidbook. Recentelijk is er ook een prachtige brochure* gemaakt. Het interessante van ons plan is dat daar vernieuwende concepten als fabrieksmatige prefab-bouw en de zelfsturende wooncoöperatie als beheervorm in zijn doorgevoerd.

De gemeente en de corporatie willen er niet naar kijken. Het enige commentaar dat ons informeel ter ore kwam, is dat het plan onhaalbaar en te duur is. Inmiddels is bekend dat een corporatie in Zeeland een nieuwbouwplan uitrolt dat sterk op het onze lijkt.

Het gaat niet om haalbaarheid. Alles draait om winstmaximalisatie: hoe kun je snel heel veel geld verdienen. Gemeente, corporaties, ontwikkelaars en bouwers vormen een ondoordringbaar bastion. Zij bepalen alles. Terwijl de overheid coöperatieve woonvormen al jaren probeert te stimuleren.

Fabrieksmatige huizenbouw heeft enorm veel voordelen. Bouwbedrijven staan klaar om productiehallen operationeel te maken. Maak een pilotproject van Wielewaal en laat deze wijk een voorbeeld zijn voor heel Nederland. Dan kan het bouwproces heel snel gaan.

“Voorwaarde is natuurlijk wel dat je met elkaar in gesprek gaat en dat de ideeën van bewoners worden meegenomen in de afwegingen.”

Op dit moment is er een schijn-democratie. Bewoners worden buitengesloten. Er is nul inspraak. De gemeente en corporaties maken onderhands geheime afspraken met elkaar en kunnen doen wat ze willen. Leugens regeren. Als die vaak genoeg worden herhaald, kunnen ze doorgaan voor waarheid.

Hoe het met ons verder gaat hangt af van de rechtszaken die de Unie van en voor de Wielewaalers heeft aangespannen tegen de gemeente. Bij definitieve goedkeuring van het bestemmingsplan moet ik hier over anderhalf jaar weg zijn. Als er geen goedkeuring komt, moet iedereen weer aan tafel. Ik weet niet wat dan de vervolgstappen zijn. En dat weet niemand.

Daarnaast zijn wij in cassatie gegaan. Ook daarin moet er nog een uitspraak komen. Er ligt nu wel een onderzoeksrapport over de illegale verkoop van het grondgebied. Gezien de nieuwe woningwet van 2015 had de woningcorporatie de huizen moeten aanbieden aan de bewoners. Dat is niet gebeurd. Gesloopte of deels vernielde woningen kun je niet meer verkopen en dan sta je kennelijk in je recht om de grond voor heel veel geld te verkopen aan een projectontwikkelaar.

Onze advocaat zegt dat ze blijven proberen om onze rechten te verdoezelen. Het zijn de grote jongens met geld en macht die bepalen hoe ze met de bewoners willen omgaan. Daar komt het wel op neer hè. Te gek voor woorden. We leven hier toch niet in Rusland?

Er loopt ook nog een rechtszaak over mijn huis. Ze wilden mij dwingen om te vertrekken. Toen ben ik naar de rechter gestapt. Die mag bepalen wanneer ik moet vertrekken en onder welke voorwaarden dat moet gebeuren.

We hebben hier een hele leuke speeltuin gehad. Het was een ontmoetingsplek voor de hele wijk, waar allerlei activiteiten werden georganiseerd. Op last van de gemeente moest die een jaar geleden sluiten. Dat was tegen de afspraken in, want de speeltuin zou zo lang mogelijk open blijven om de kinderen een veilige speelplaats te bieden, totdat de wijk zou zijn vernieuwd. Daar had de gemeente lak aan. Afspraken werden doodeenvoudig geschonden.

Alle vintage speeltoestellen waren herbruikbaar, maar die zijn zo de shredder in gegaan. Pure cultuur- en kapitaalvernietiging. Dat is echt verschrikkelijk. Die speeltoestellen waren eenvoudig tijdelijk te herplaatsen in de wijk. Na de nieuwbouw hadden we er een prachtige nieuwe speeltuin mee kunnen inrichten.

Bouwhistorisch gezien is mijn huis best bijzonder. Van deze dubbele woonhuizen stonden er vier in de wijk. Ze waren bestemd voor de grootste gezinnen. Dit huis is nu bijna 75 jaar oud. In tegenstelling tot de noodwoningen waar bijna de hele wijk uit bestond, is mijn huis is onderheid en van goede kwaliteit. Bouwtechnisch is het dik in orde en kan het nog vele jaren mee. Dertig jaar achterstallig onderhoud heb ik gedeeltelijk zelf kunnen oplossen.

Toen ik de speeltuinvereniging leidde, besteedde ik zo’n 30 uur per week aan vrijwilligerswerk, soms met uitschieters naar 60 uur, wanneer er meerdaagse festiviteiten werden georganiseerd. Een volledige baan naast mijn vaste baan. Nu steek ik per week zo’n 15 uur in vrijwilligerswerk voor de wijk. Dankbaar werk.

Ik heb veel zorgen en mijn onzekerheid duurt voort. Dat uit zich in allerlei lichamelijke klachten en ik slaap slecht. Toch blijf ik vol goede moed.

* De brochure ‘Laat je leven bloeien in Wielewaal’ staat als download (pdf) op deze website.

Recht op de stad 8 april bij AIR: programma en Q&A

Door rechtopdestad

Op 3 april 2021

In Algemeen

Op 8 april vanaf 19:30 uur zendt het Architectuur Instituut Rotterdam (AIR) een gesprek met Recht op de stad en anderen uit. Met Bas van der Pol gaan wij en anderen in gesprek over ons betere plan voor woonbeleid in Rotterdam. Na de uitzending kunnen kijkers met ons napraten tijdens een Q&A aan de virtuele bar.

Kijken: om 19:30 uur op het YouTube-kanaal van AIR

Napraten: om 21:00 uur via Zoom, meld je aan via tickets@airrotterdam.eu

Wees welkom!

Het programma:

Mede-initiatiefnemers Mustapha Eaisaouiyen en Gwen van Eijk introduceren de hoofdlijnen van ‘het beter plan voor wonen in Rotterdam’ als alternatief voor de Woonvisie.
André Ouwehand (mede-initiatiefnemer en stedenbouwkundige) en Bart Kesselaar (directeur Havensteder) praten over (behoud van) de sociale woningvoorraad, waarom er wel/niet gesloopt moet worden, en over bouwen voor alle inkomensgroepen in de stad.
Elizabeth Poot (mede-initiatiefnemer en stedenbouwkundige), Jurrian Arnold (ontwerpbureau De Open Kaart) en Joan Nunnely (Veerkrachtig BoTu) praten over zeggenschap voor bewoners, de lessen van de stadsvernieuwing, ‘social impact by design’ en co-creatie.

Lees hier de aankondiging op de website van AIR.

Het gesprek met Recht op de stad is de aftrap van een reeks online programma’s van AIR over de wooncrisis.

Wethouder en raadsleden reageren in NRC op Recht op de stad

Door rechtopdestad

Op 2 april 2021

In In het nieuws

Woordvoerders Mustapha Eaisaouiyen en Gwen van Eijk zijn geïnterviewd door het NRC over Recht op de stad. Ook vroeg het NRC wethouder Kurvers, enkele raadsleden en woningcorporaties om een reactie, om te peilen hoe ons initiatief in de stad wordt ontvangen.

De woningcorporaties:

Woningcorporaties Vestia en Havensteder willen graag in gesprek met Recht op de Stad, maar geven nog geen inhoudelijke reflectie. Woordvoerder Eric Smulders van Woonstad wel: „Wij delen hun zorgen als het gaat om een falende woningmarkt. Dat bewoners zich niet gehoord voelen is een groot probleem, het is goed dat dit initiatief stemmen bundelt.”
Het helpt volgens Smulders dat Recht op de Stad het buurtniveau ontstijgt. „Vaak vertaalt onbehagen zich in strijdvaardig activisme, alleen dat maakt een gesprek soms moeilijk. Deze beweging lijkt meer open voor een inhoudelijk debat.”

De raadsleden:

Astrid Kockelkoren van GroenLinks wil de waarden van Recht op de Stad meenemen als „ideeën voor ons verkiezingsprogramma”, zegt ze: „Je maakt een coalitieakkoord voor vier jaar, ondertussen verandert de wereld en groeit de wooncrisis. Ik kan me goed voorstellen dat het nodig is om bij de komende coalitieperiode de woonvisie op punten te herzien.”
„Ik herken me in veel punten van Recht op de Stad”, zegt ook PvdA-fractievoorzitter Co Engberts. „Je ziet aan hun manifest dat ze verstand van zaken hebben, dat maakt het een fijne gesprekspartner.”
D66 staat vooralsnog achter de Woonvisie, die ze in 2016 met Leefbaar Rotterdam en het CDA opstelden. Raadslid Robin de Roon: „De zorgen begrijp ik. We gaan graag in gesprek, maar wij zien druk in alle segmenten, niet alleen in het onderste.”

En wethouder Kurvers:

En de woordvoerder van bouwwethouder Bas Kurvers (VVD) zegt: „We bouwen voor alle Rotterdammers”, zegt ook „Omdat er een groot tekort aan woningen is in het midden en hogere segment vertrekken veel Rotterdammers naar elders.”

Gelukkig mochten we die verkeerde voorstelling van zaken door D66 en de wethouder corrigeren:

Van Eijk benadrukt dat zij óók willen dat voor iedereen gebouwd wordt „Het hoeft alleen niet ten koste te gaan van betaalbare woningen.”

Lees hier het hele artikel in het NRC Handelsblad (verschijnt op papier in de zaterdagbijlage van 3 april).

Duurzame woningnood

Door rechtopdestad

Op 1 april 2021

In In het nieuws

Mede-initiatiefnemer Roland Huguenin schreef een brief naar het Algemeen Dagblad naar aanleiding van de bomenkap in de Tweebosbuurt twee week geleden. De AD-redactie redigeerde de tekst, hieronder de tekst zoals die was ingezonden.

—

En, heren bestuurders Aboutaleb, Kurvers, Straver en Poolman. Bent u vorige week met een voldaan gevoel aan uw weekend begonnen, nadat u bericht had ontvangen over voltooiing van de bomenkap in de Tweebosbuurt?

Bleef u tijdens de avondmaaltijd in de plooi, of dacht u “ach wat”, en vertelde u aan uw partner dat een stel gekkies de bomen hadden versierd met spandoeken waarop kinderlijke leuzen waren gekalkt?

Voelt het goed, dat u de bewoners via een woordvoerder nog eens aan het verstand heeft laten brengen dat de gemeente rechtmatig handelt omdat een meerderheid in de raad heeft besloten dat sloop en bomenkap de enige manier is waarop de vernieuwing van de stad kan worden gerealiseerd?

Stemt het u tevreden, dat u burgers keer op keer laat inspreken, maar geen werkelijke inspraak gunt?

Doet het u genoegen, dat u weer een stapje verder bent met de herverkaveling van bewoners?

U bent bevoorrechte mensen, omdat u op zo’n weldoordachte manier richting geeft aan de toekomst van de stad. U kon weer eens laten blijken dat u hart heeft voor de samenleving in uw stad. De woorden solidariteit en gemeenschapszin liggen immers op uw lippen bestorven.

Wij burgers zouden een diepe buiging voor u moeten maken en beseffen hoe waardevol uw inzet is. Wij beseffen nauwelijks hoe belastend uw taak is. Een taak die u volbrengt uit plichtsbesef en mededogen naar de burgers, terwijl die zelden hun dankbaarheid tonen en altijd klagen of u voor de rechter dagen.

Het gaat u te ver om te zeggen dat burgers ondankbare honden zijn. Maar eens, wanneer u uw memoires schrijft, zult u een boekje open doen over het harde bestaan van een bestuurder, dat u dikwijls werd beschuldigd en belasterd, terwijl u altijd naar eer en geweten heeft gehandeld.

Aan u is pas rust gegund, wanneer u helemaal aan het einde van uw lange dienstbare leven uw pennenvruchten heeft gedeeld en uw blazoen heeft geschoond. Pas dan kan u de zware last van uw schouders laten glijden en opgelucht adem halen. U was het die veelvuldig door het vuur ging, dienend en uzelf nooit ontziend. Dat rechtvaardigt dat u in de slotfase van uw leven de burgers nog eens diep in de ogen kijkt.